Dus jij zoekt een job?

Meld je aan bij JobAlert en ontvang automatisch de meest geschikte jobs!

Maak je JobAlert aan

Down to Walibi

Of hoe persoonlijke assistentie geluk creëert ...

Julie heeft het syndroom van Down en doet niets liever dan lachen en plezier maken. Zeker wanneer er snelle attracties bij komen kijken, is ze helemaal in haar nopjes. Tijd voor een dagje Walibi!

Julie (25) heeft het syndroom van Down. Ze woont thuis bij haar ouders en gaat nog naar school. Op de vraag wat ze later wil worden, krijg je steevast twee antwoorden: “Actrice of directiesecretaresse.”. Het eerste antwoord wordt gemotiveerd door haar favoriete series: ‘FC de Kampioenen’ en ‘Familie’. Ze doet niet liever dan elke aflevering opnieuw bekijken en naspelen. Julie kent vele afleveringen dan ook woord voor woord. En het maakt niet uit hoeveel keer ze een aflevering al opnieuw heeft bekeken, ze lacht nog steeds even luid met alle grappen. Een echte fan van ‘FC de Kampioenen’? Zij is één van de grootste. Komt ze tijdens een theatervoorstelling één van haar idolen tegen? Dan gaat ze resoluut op haar doel af en geeft ze hem of haar spontaan een eeuwigdurende knuffel. Kurt Rogiers, slachtoffer in kwestie, kan het navertellen.

 

“Ze houdt ervan om geconcentreerd bezig te zijn en te doen alsof ze aan het werk is voor een echte CEO.”

 

Dat ze directiesecretaresse wil worden, heeft te maken met haar voorliefde voor administratief werk. Ze houdt ervan om geconcentreerd bezig te zijn en te doen alsof ze aan het werk is voor een echte CEO. Dan zit ze even helemaal in haar eigen wereldje en doe je haar een plezier als je haar hierin niet stoort.

Julie houdt van structuur, maar ook van avontuur. Ook al zou ze er zelf liefst alleen of met vrienden op uit trekken, begeleiding is nodig. En daarom namen haar zus Jill en goede vriend Yoeri haar een dagje mee naar het zonnige Walibi. Onze dag begon aan de informatiestand, waar Julie een bandje rond haar pols kreeg waarmee ze sneller in de attracties kon. Een goede service voor personen met een beperking die moeilijk langs de gewone ingang kunnen gaan of voor mensen die niet zo lang kunnen staan. Na de ontvangst van het VIP bandje, zoals Julie zich ondertussen voelde, gingen we op pad. Eerste attractie? De Vampire. Niet voor doetjes dus. Vóór deze dag was Julie nog maar één keer overkop geweest, in Baron 1898, een attractie in de Efteling. Hoewel ze initieel een beetje bang was -sociale beïnvloeding door een bezorgde mama en papa- vond ze het helemaal fantastisch. Tijd voor wat meer loopings dus. Toch was ik wat bezorgd. Naast vijf keer overkop te gaan, hangen je voeten los en word je toch wel wat door elkaar geschud. Mijn bezorgdheid was gelukkig snel voorbij: na de attractie kregen we een lachende Julie te zien.

 

“Vindt ze de hoogte en de vrije val niet eng? Nee hoor, geen enkel probleem voor haar. Op dat moment word ik er even mee geconfronteerd dat mijn angst groter is dan die van Julie.”

 

En daarmee was de ‘ergste’ attractie al achter de rug. Die dag hoefde ik me dan ook geen zorgen meer te maken of een attractie te hoog gegrepen zou zijn voor haar. In de vliegende stoeltjes was iedereen na afloop wat misselijk, behalve Julie. Op naar de Weerwolf dan, meteen ook haar favoriete attractie. Maar liefst drie keer wilde ze deze attractie beleven. Wat ze daar nu juist zo leuk aan vond? De snelheid. Hoe sneller hoe liever, want dan voelt ze kriebels in haar buik. En dat is meteen ook dé reden waarom ze pretparken zo leuk vindt.

Ondertussen was het tijd voor een goed middagmaal. Lekker eten is één van Julies favoriete bezigheden. Hoewel er in pretparken meestal niet zoveel keuze is qua eten, konden we toch één van haar favoriete gerechten terugvinden: vol-au-vent. Of zoals zij het met een grote glimlach steeds zegt: vliegende wind. We aten ons middagmaal op onder een stralende zon. Ideaal weer voor een dagje pretpark! En ook voor waterattracties, mijn persoonlijke favorieten.

Na het eten besloten we het dan ook iets kalmer aan te doen: tijd voor de boomstammetjes! Bij uitstek de moeilijkste attractie voor Julie om in te stappen. Hierbij heeft ze dan ook echt hulp nodig. De boomstam beweegt immers terwijl je instapt en daar voelt ze zich net niet zeker genoeg voor. Oplossing? Iemand die al in de boomstam staat, houdt haar handen vast zodat ze steun vindt bij het instappen. Ook al lijkt het banaal, voor ons voelt het als een kleine overwinning! En als een moment waarop we trots zijn op haar. Ook Julie houdt het tijdens deze attractie niet droog, maar dat vindt ze helemaal niet erg. Gelukkig maar, want tijdens een tocht op de Radja River (weer een draaiend platform waarbij ze wat hulp nodig heeft) krijgt ze enkele serieuze golven over zich heen. Resultaat: Julie is om uit te wringen. En we hebben geen andere kleren bij. Gelukkig schijnt de zon en hoor je haar op geen enkel moment klagen. Integendeel, zij heeft de tijd van haar leven. Wel betekende dat meteen het einde van mijn geliefde waterattracties.

Na het snelle treintje van de Calamity Mine gingen we in de Dalton Terror. Ook dit was nieuw voor haar, wat mij initieel toch wat angst gaf. Vindt ze de hoogte en de vrije val niet eng? Nee hoor, geen enkel probleem voor haar. Zorgeloosheid kenmerkt haar en dat zie je op zulke momenten in al haar glorie terugkomen. Na enkele andere attracties (van de attractie die een looping maakt in het donker is ze overigens geen fan) wilde ze heel graag in de Cobra, een gele attractie. Want geel is haar lievelingskleur. Deze rollercoaster (die voor- en achteruit loopings maakt) vond ze weer fantastisch. Het geluk is af te lezen op haar gezicht voor én (gelukkig ook) na de attractie. Deze attractie zou dan ook meerdere keren gedaan worden.

 

"Ook al lijkt het banaal, voor ons voelt het als een kleine overwinning! En als een moment waarop we trots zijn op haar."

 

Dit was haar dag. En dat deed haar deugd. Na een goedgevulde dag die vroeger eindigde dan voorzien (een voordeel van de zeer beperkte wachttijd als je een VIP bent zoals Julie), gingen we weer naar huis. En Julie? Zij was zo voldaan dat ze heel de weg naar huis sliep.

En ik? Ik ben die zus die Julie met veel plezier van wat actie en avontuur voorziet. We kregen die dag een stralende Julie te zien, nog gelukkiger dan anders al het geval is. En wat is er mooier dan dat?

Groetjes,

Jill

Wil jij anderen ook gelukkig maken? Solliciteer dan als persoonlijk assistent bij t-zorg.*
* Een ritje in De Vampire is niet verplicht. ;)


En Français  © CareJobs. De verstrekte informatie en/of de geplaatste vacatures op CareJobs zijn uitsluitend voor persoonlijk gebruik door werkzoekenden aan te wenden. Niet toegestaan is elke overname of verveelvoudiging en distributie,commercialisatie of exploitatie van de op Carejobs geplaatste informatie en/of vacatures. Software © CornGroup BV (19-12-2018 05:20:50)